Al Sana Güzel Hayat

Dün yazdığım o keyifli ve hafif yazının ardından, uzun zamandır görmezden geldiğim ütülenecek çamaşır yığını bu sabah resmen gözümde patladı. Bir köşede sessizce duran şey sabah bir anda ortalığa saçılıp bana gecikmiş bir hatırlatma yaptı. Bunu yapmasına gerek yoktu. Demek ki işler birikmişken keyif yapmak bir şekilde geri dönüp insanı yakalıyor. En çok sinirimi bozan şey ise  21. yüzyıldayız ama hala ütü konusunda en ufak bir ilerleme yok. Her şey kolaylaşmış, hızlanmış, pratikleşmiş ama konu kırışık düzeltmeye gelince hala yıllar öncesinin yöntemiyle devam ediyoruz. Ben ara sıra öyle devam ediyorum. Isıtılmış bir demiri kumaşın üzerinde gezdirip saatler harcamak aslında benim yapacağım iş değil. Gerçekten düşündükçe anlamsız geliyor. En yorucu tarafı da bu işin zorunlu olması. İstemesen de yapmak zorundasın ve bu da işi iyice çekilmez hale getiriyor. Bir insanın vaktini sadece kırışıklık düzeltmeye harcaması bana hep büyük bir zaman kaybı gibi gelmiştir. Ve sanırım bu konuda yalnız da değilim. Herkes böyle yapıyor olabilir. Ama evdeki bu işler birikinci bir de çalıştığını koy üzerine tamamen yığın! Neyseki bugün cumartesi. Bugün tüm ev işlerini bitirip yarına huzurlu şekilde evimde dinlenmek istiyorum. Eve robot mu alsam bilemedim.